Canicross: dierlijk hardloopplezier met je hond

Wat betekent canicross eigenlijk?

Kort gezegd: bij canicross trekt de hond zijn menselijke hardloopmaatje met behulp van een flexibele canicrosslijn door het terrein. Bij deze nog relatief jonge hondensport vormen mens en hond samen één sportief team.

Het bijzondere aan canicross is dat de hond het tempo bepaalt. Anders dan bij het uitlaten of joggen is trekken aan de lijn hier juist gewenst. Deze sport maakt niet alleen fit, maar versterkt – mits verantwoord beoefend – ook de basisgehoorzaamheid en de band tussen mens en dier.

De benaming bestaat overigens uit het Latijnse woord voor hond (Canis lupus familiaris) en het Engelse woord voor terreinloop (cross-country).

Voor wie is deze hondensport geschikt?

In principe zijn alle looplustige honden geschikt voor canicross. Wel is het belangrijk om te letten op een evenwichtige verhouding tussen het gewicht van mens en hond: een tengere windhond zal nauwelijks voldoende trekkracht kunnen leveren voor een tweebenige hardloper van 100 kilo.

Als vuistregel geldt: honden kunnen ongeveer drie- tot vijfmaal hun eigen lichaamsgewicht trekken. Bij uitstek geschikt zijn natuurlijk sledehonden zoals Husky’s, maar ook een sportieve koningspoedel kan veel plezier beleven aan het lopen door het terrein.

© Raquel Pedrosa / stock.adobe.com

Wat zijn de typische parcoursen voor canicrosswedstrijden?

Meestal gaat het dwars door de natuur: canicrosswedstrijden kenmerken zich door afwisselende routes die zelden recht en vlak zijn. Gras- en bosbodems zijn ideaal voor de gevoelige hondenpoten, maar natuurlijke hindernissen zoals wortels en stenen vragen volledige concentratie van het team.

Bij officiële wedstrijden is de bewegwijzering eenvoudig en efficiënt: een rood bord links langs het pad betekent “linksaf”, staat het aan de rechterkant dan betekent dit “rechtsaf”.

Blauwe borden markeren de juiste route, gele waarschuwen voor gevaarlijke passages. Ook tijdens de training is het verstandig om langere stukken asfalt te vermijden, omdat die schadelijk zijn voor gevoelige hondenpoten.

De canicross-uitrusting: bescherming voor mens en hond

Naast goede hardloopschoenen met een grof profiel en de gebruikelijke uitrusting van een jogger heeft u voor canicross een canicross-heupgordel nodig, evenals een lijn van ongeveer twee meter met schokdemper.

De demping beschermt de wervelkolom van zowel hond als mens. Idealiter beschikt de heupgordel bovendien over een paniekhaak, die het risico op blessures verkleint.

Daarnaast is een speciaal canicross-tuig voor uw viervoeter belangrijk, vergelijkbaar met dat van sledehonden. Bij deze tuigen zijn de drukpunten zo verdeeld dat de hond tijdens het lopen niet wordt belemmerd en vrij kan ademen.

Aan de slag: de eerste stappen bij canicross

Voor canicross moet uw viervoeter minimaal één jaar oud zijn. Daarna kunt u beginnen met de gezamenlijke training. Bij deze sport geeft u de leiding uit handen aan de hond, die u met enkele commando’s (“rechts”, “links”, “trek”) stuurt.

Het trekken, dat bij het normale uitlaten niet gewenst is, leert uw hond het best met hulp van een tweede persoon. Die lokt hem van voren en beloont hem na het trekken. Kan de tweebenige loper het tempo niet meer bijhouden, dan neemt de spanning op de lijn automatisch toe – de hond zal dan langzamer gaan lopen.

Een goede conditie is een vereiste

Uiteraard moet u als “meeloper” zelf goed getraind zijn om het tempo bij te kunnen houden. Waarschijnlijk krijgt u na de eerste runs toch spierpijn. Door de trekkracht van uw maatje kan uw snelheid bij canicross namelijk tot wel 4 km/u toenemen.

Daarnaast is het bij canicross belangrijk dat de viervoeter zich niet laat afleiden. Een goede start in deze sport kunnen trek- of sledehondenverenigingen bieden, die u ook optimaal kunnen adviseren over de juiste uitrusting.

© Raquel Pedrosa / stock.adobe.com

Trainingstips: waar moet ik op letten bij canicross?

Voor de eigenlijke loop is het aan te raden om een warming-upwandeling te maken. Daarbij kan uw viervoeter ook zijn behoefte doen.

Begin met routes van één tot twee kilometer zonder oneffenheden. Zo wennen jullie beiden aan het lopen als team en aan de trekkracht van de lijn. Dit geldt overigens ook voor sportieve honden die probleemloos tien kilometer los met u meelopen, want de uitdagingen bij canicross liggen anders.

Intensiteit langzaam opvoeren

Na enkele weken kunt u de afstand vergroten en de hond extra trainen met kleine uitdagingen, zoals bijvoorbeeld een eindsprint.

Loop ook met een getrainde hond altijd vooruitziend en overvraag uw viervoeter niet: als u een lange afstand voor de boeg heeft, verlaag dan het tempo.

Bergaf laat u uw sportmaatje het best naast of achter u lopen. Trekken kan hier namelijk snel tot valpartijen leiden.

Let op oververhitting

Train alleen bij temperaturen tot 20 graden Celsius om oververhitting of zelfs een hitteberoerte bij uw viervoeter te voorkomen. In de zomer verplaatst u de canicross-trainingen daarom het best naar de vroege ochtend of de avond.

Let er bovendien altijd op dat uw viervoeter voldoende drinkt.

Voorloper Frankrijk: canicross in Europa

Canicross vindt zijn oorsprong in het skijöring, waarbij een skiër door honden of een paard wordt voortgetrokken. De eerste canicrosswedstrijden vonden al in de jaren 80 van de 20e eeuw plaats in Frankrijk, waar het gezamenlijk lopen van trekhond en mens zijn oorsprong heeft.

Naast de meest verbreide varianten, canicross en skijöring, kunnen sportieve duo’s zich ook uitleven in bikejöring: hierbij trekken honden hun tweebenige partner op de fiets voort, verbonden met een lijn van zo’n tweeënhalve meter.

Toenemende populariteit

Vooral in België en Nederland, waar in de herfst tal van evenementen plaatsvinden, is deze dierlijke sport erg populair.

In andere landen, zoals Duitsland, ontdekken momenteel steeds meer hondenbezitters en hun viervoetige metgezellen de voordelen van deze sport. Het eerste canicrosswereldkampioenschap vond plaats in 2002 in het Italiaanse Ravenna.