Vecht honden

Waar komt de term vechthond vandaan?

De term vechthond vindt zijn oorsprong in de geschiedenis van de betreffende hondenrassen. Hij stamt uit de 19e eeuw. In die tijd waren hondengevechten erg populair. Veel rassen die tegenwoordig als vechthond worden bestempeld, werden destijds vaker gefokt en soms zelfs speciaal voor deze spektakels. Men richtte zich op deze rassen omdat hun fysieke bouw en hoge spiermassa veelbelovend waren voor inzet als vechthond.

Toch was en is de doorslaggevende factor voor agressief gedrag de manier waarop een hond wordt opgevoed en getraind. Daarom wordt de term ‘vechthond’ tegenwoordig door deskundigen als discriminerend beschouwd. Geen enkele hond wordt immers als vechthond geboren. Het is de mens die hem daartoe maakt. Vaak blijken vertegenwoordigers van zogenaamde vechthondenrassen juist vriendelijk en mensgericht te zijn, mits ze passend bij hun ras worden gehouden en een plek krijgen binnen een sociale omgeving.

Het karakter van een vechthond

Vechthond – dat klinkt natuurlijk behoorlijk angstaanjagend. Meteen zie je scherpe tanden en een schuimende bek voor je. Waarschijnlijk heeft de term zich ook juist door die sensationele lading zo sterk in ons hoofd vastgezet. Maar hoe zijn deze honden nu echt?

Elke vechthond is anders. Net als bij “gewone” honden hebben ook vechthonden uiteenlopende karaktereigenschappen. Wat hen mogelijk verbindt, is hun sterke persoonlijkheid en hun potentieel voor agressie. Als tijdens de training de agressieve kant van het dier wordt gestimuleerd, zal deze eigenschap sterker naar voren komen. Critici merken echter op dat dit in zekere zin voor elk hondenras geldt.

De verantwoordelijkheid ligt bij de eigenaar

Net als mensen met een gespierd uiterlijk kunnen ook deze krachtige honden heel gevoelig en zachtaardig zijn – mits dit gedrag wordt gestimuleerd en hun opvoeding daarop is gericht. Stuurt de eigenaar de ontwikkeling naar een vreedzame hond, dan kan hij volledig normaal gedrag vertonen. Ook een liefdevolle maar consequente begeleiding in het dagelijks leven speelt een rol in hoe een hond zich gedraagt. Uiteindelijk ligt de verantwoordelijkheid dus niet bij het dier, maar bij de fokker of eigenaar.

Wie mag vechthonden houden?

In principe mag iedereen vechthonden houden – mits fok, aankoop of bezit niet door lokale of nationale wetgeving is verboden of beperkt.

Belangrijk om te weten: vechthonden zijn vaak niet eenvoudig in de omgang en daardoor minder geschikt voor beginners.

Fokkers en dierenasiels zijn zich doorgaans bewust van de uitdagingen die het houden van een vertegenwoordiger van een zogenaamd vechthondenras met zich mee kan brengen. In verkeerde handen kan het inderdaad tot incidenten met mensen of andere dieren komen. In de media verschijnen regelmatig berichten over dergelijke voorvallen.

© Beata / stock.adobe.com

De eisen voor het houden van vechthonden

Serieuze instanties die vechthonden herplaatsen, letten er daarom op dat een potentiële nieuwe eigenaar aan de eisen kan voldoen die het houden van een vechthond met zich meebrengt. Daarnaast wordt gekeken of de hond bij de nieuwe eigenaar een stabiele en optimale leefomgeving krijgt. Zo wil men ervoor zorgen dat de hond zich goed ontwikkelt en zo lang mogelijk in zijn nieuwe thuis kan blijven.

Dit wordt onder andere van vechthondenbezitters verwacht:

• Meerderjarigheid
• Ervaring met het houden van honden
• Kennis van het ras
• Bereidheid om zich bij de opvoeding van de hond te laten begeleiden door een trainer
• Een stabiele, zelfreflecterende persoonlijkheid
• Verantwoordelijkheidsgevoel
• Liefde, tijd en geduld

Bekende rassen onder de vechthonden

Aan welke rassen denkt u bij vechthonden? Waarschijnlijk komen Rottweiler, Staffordshire en misschien ook de Kangal bij u op. Deze honden behoren tot de bekendste vertegenwoordigers van de vechthonden. Ze kregen een trieste bekendheid na aanvallen op volwassenen en soms ook op kinderen.

Belangrijk: ook deze hondenrassen zijn van nature in principe vriendelijk en vreedzaam. Bij een ervaren eigenaar tonen zij zich doorgaans ontspannen in plaats van doelbewust agressief. Wel hebben deze honden veel behoefte aan lichamelijke uitdaging en beweging.

• Rottweiler: In de 19e eeuw was de Rottweiler erg geliefd bij de adel. Zijn taak bestond uit het drijven en bewaken van vee. In de 20e eeuw maakte hij naam als politie- en legerhond .
• Staffordshire: Dit ras werd speciaal gefokt voor hondengevechten. Hij treedt dominant op en heeft een eigenaar nodig die hem goed traint en zelfverzekerd leidt.
• Turkse Kangal: Oorspronkelijk werd dit ras gefokt voor het beschermen van kuddes. Tegenwoordig wordt hij graag door politie en leger ingezet als waakhond. Zijn sterke territoriale en beschermende instinct zorgt ervoor dat hij alle leden van zijn roedel verdedigt en daardoor tegenover andere mensen vaak agressief kan reageren.

Wetgeving rondom vechthonden

Onder wetenschappers, experts en hondenbezitters bestaat geen overeenstemming over welke hondenrassen als de gevaarlijkste ter wereld gelden. Elk land hanteert eigen lijsten van honden die verboden zijn of waarvoor specifieke regels gelden. Deze honden worden lijsthonden genoemd.

De wetgeving met betrekking tot hoog-risicohonden verschilt wereldwijd.

Sommige rassen mogen niet worden gefokt of verkocht. Voor andere moet men aan bepaalde voorwaarden voldoen, zoals het overleggen van een verklaring omtrent gedrag of een gegronde reden voor het houden van de hond. Door deze uiteenlopende regels kunnen aankoop, bezit en reizen met vechthonden ingewikkeld en soms verwarrend zijn.

Vechthonden in de EU

De EU houdt zich grotendeels afzijdig van het onderwerp vechthonden. De afzonderlijke lidstaten hebben hierin veel vrijheid, waardoor de wetgeving een bont en onoverzichtelijk geheel vormt. Hondenbezitters doen er goed aan zich vóór de aankoop of binnenkomst goed te informeren over de geldende regels.

Conclusie: de term vechthond is misleidend

Vechthonden, hun verzorging en de bijbehorende wetgeving worden vaak controversieel en soms emotioneel besproken. Feit is dat de term “vechthond” vaak een negatieve lading heeft en de betreffende honden geen recht doet. Tegelijkertijd klopt het dat er hondenrassen zijn waarbij, gezien hun fokgeschiedenis, enige voorzichtigheid op zijn plaats is.

Wereldwijd bestaan er verschillende wetten voor vecht- en lijsthonden – eenvoudige en overzichtelijke regels zijn er niet. Daarom is het verstandig om per situatie goed na te gaan welke wetgeving geldt voor uw specifieke geval en het betreffende hondenras.